‘Zone Blanche’ … onbereikbaar leven in een ‘mobiele’ woestijn.

Door: Gerard d’Olivat

Ooit lang geleden in de digitale middeleeuwen, was ik een van de eerste die een mobiele telefoon met landelijke dekking ‘bezat’. Dat was wel handig als tv. journalist. Dat was een hele verbetering na de ‘kikker’ telefoon… de Kermit ‘benzinepomp oplossing’ voor als je in een file stond en een afspraak had met een ‘hooggeplaatst’ persoon. Geniaal zo’n ‘mobiele ijskast’ aan je oor, al had ik wel bedenkingen tegen die ‘eeuwige’ bereikbaarheid en die ‘lege gesprekjes’ met ‘Jan en Alleman’…over duizend dingendoekjes en waar we ons nog meer over opwinden.
Toen wij emigreerden in 2005 naar Frankrijk spatte de ‘eeuwig bereikbare’ droom voor mij in stukken uiteen. Wij wonen namelijk in een dorp onder een steil oprijzende basaltrots en laten ze nou net bedacht hebben, dat ‘ze’ de zendmast daar precies achter moesten plaatsen.
Dat is de moderne versie van een ‘Tantalus kwelling. Je hebt communicatie dorst en ziet de mobiele druiventros net boven je hoofd hangen, maar je kunt er niet bij. Het gevolg is dat niet alleen ik, maar het hele dorp de straat op moet als ze willen bellen met hun ‘portable’. En toen, na een ‘regenachtig’ telefoontje buiten onder een paraplu, was de knoop snel doorgehakt… weg met dat ding! Sommige vrienden van ons zijn er nog steeds jaloers op en als ik z hun dwangmatige mobiele neurose zie kan ik me er wel iets bij voorstellen.
Toch worden ons, gaande de digitale rit, steeds meer beperkingen opgelegd. Je wordt weggedrukt als een soort ‘digitale woestijn nomade’ voor wie veel onbereikbaar wordt. Reizen…openbaar vervoer…vaccinatie apps…betalingen divers enz enz.. Voor steeds meer zaken zijn de apps van een ‘mobiel internet’ een vereiste. Zelfs, of juist Orange doet mee om me langzaam maar zeker weg te drukken.
Twee weken geleden werden we ‘opeens’ verplicht om een fiberkabel te laten installeren en dan komt er een Orange adviseur langs, Anis Ben Slama. Aardige man, die erg bang was zelfs voor onze stokdove oude Welsh, die bezoek ongeveer het leukste vindt wat er is.
Het probleem voor Anis was dat hij ‘mobiel’ bereikbaar moest blijven voor aanvullende Orange informatie. Tja da’s een probleem en dus moesten de schuifdeuren open en werd de ‘portable’ strategisch op een hoek van het balkon gezet. Beetje koud en veel heen en weer geloop, waarbij de verbinding soms wel en niet werkte. Nou ja en toen kwamen we bij punt 7!…of we een ‘portable’! hadden? Nou nee dus….ik had het hem al uitgelegd en hij had het aan de lijve ondervonden, maar ja het ‘onbegrijpelijke’ is kennelijk niet te vatten.
Nou dan kon het niet, die aanleg van die fiberkabel, want eh…dan moest!! je een portable hebben. De logica ontging me volledig. Het ging erom dat de installateur mij mobiel moest!! kunnen bereiken als hij in het dorp aankwam…. dat in een zone blanche ligt!
Nou ja ‘ben ik nou zo slim of zijn zij zo dom’? Goede raad was duur en na veel heen en weer geloop had hij een oplossing bedacht. Hij vulde gewoon zijn eigen mobiele nummer in op het formulier. ‘Het is toch altijd de schuld van de technicien/installateur als er iets misgaat’, zei hij nog.
En toen kwam de installateur, Samir Ben Hamouda op het afgesproken tijdstip. Het zijn kennelijk altijd de kinderen van voormalige Magreb bewoners die de lijnen en verbindingen hier in de Haute Loire in stand houden.
Een druk gesticulerend kind, net zo oud als mijn jongste dochter, die me alle ins en outs van de ellendige wereld van de contractmedewerkers van Orange in geuren en kleuren uit de doeken deed. Hij had dikke pech, want ze worden per aansluiting betaald en dan heb je liever geen boerderij in een dorp met muren van 80 centimeter dik. Dan kun je geen gaten boren en moet je lange leidingen leggen.
En ook hij liep natuurlijk vast op de digitale ‘woestijn’ en verhuisde zijn mobiel naar het balkon. Maar het moet gezegd worden zijn humeur leed er niet onder en terwijl de hele wereld van Zemmour tot de in zijn ogen luie Algerijnse jeugd in zijn moederland de revue passeerde, vloog de middag om.
Als alles ‘werkt’ moet je tekenen op zijn scherm met je nagel, alsof je deelneemt aan een geheimzinnig genootschap, totaal onleesbaar en juridisch waardeloos. Afijn het was een leerzame middag en hup, hij reed vrolijk het dorp uit.
Toen ik weer boven kwam, zag ik dat hij zijn ‘portable’ op het balkon in het vuur van al die gesprekjes vergeten was. En eh…ik kon hem niet bellen in het kwadraat, want hij had geen mobiel en die lag in mijn ‘dove dorp’. Maar in dit ‘mobiele junken paradijs’ ontspring je de dans niet en binnen tien minuten was hij terug en kreeg hij zijn ‘bereikbaarheidsidentiteit’ terug en bezwoer me dat hij volgend jaar iets ‘anders’ zou gaan doen dan die ‘Orange fiber kabel slavernij’.
Even later kreeg ik van Orange per mail de bevestiging van deze uiterst geslaagde installatiemiddag, met onze digitale Neanderthaler grot handtekeningen er onder alsof het schrift nog moest worden uitgevonden.
Wat een wereld…van de kikkertelefoon tot de fiberkabel…. Een hele vooruitgang en ach aan de ‘mobiele dictatuur’ zal ik wel niet ontkomen. Volgende keer eens de lades van mijn kinderen en kleinkinderen doorspitten. Tussen die groeiende hoop disposables ligt vast wel iets bruikbaars, dat nog wel van pas kan komen om de ‘moderniteitswaan’ van Orange cs. te bedonderen.
Als je maar een geregistreerd mobielnummer hebt!! dan is het goed, maakt niet uit of je er iets mee kan!

Vorig artikelEtenswaardigheden
Volgend artikelHet GSM bankje

Verwante berichten