Wonder van de bron bij Capelou

Weer een prachtig verhaal uit: magazine ‘Drop’ ( lesamisdedrop.fr )

Lokatie: Capelou (waar mede LOTgenoten toen naast de kerk woonden als sleutelbewaarders)

Mariaverering
In de vorige Drop vertelde onze voormalige hoofdredacteur over een klein wonder dat
hij meemaakte in de Gers.
Ondanks het feit dat Frankrijk zich erop beroept het land van de laïcité te zijn kun je op het Franse platteland nog volop geloof in wonderen tegenkomen.
Hier volgt nog zo’n pareltje!
Ooit belandden wij via een tussenstop in Nederland in het departement Dordogne (24), en wel in Capelou;
een piepklein hameau dat valt onder het aardige en heel oude stadje Belvès. Er staan vijf huizen en er is een kerk – Notre Dame de Capelou. De kerk is vooral in trek om te trouwen. Het is ook een bedevaartsoord en trekt als zodanig redelijk vaak pelgrims aan.
Het verhaal van het waarom het een bedevaartplaats is, gaat als volgt:

Duidelijke boodschap
Rond 1100 vond een koeherder in het struikgewas vlakbij een bron een stenen beeldje. De herder was al geïntrigeerd door de bron, want een van zijn koeien at niets maar dronk wel uit de bron en bleef des- ondanks kerngezond. Het beeldje dat volgens de overlevering Maria uitbeeldde, werd meegenomen naar de kerk in Belvès om daar vereerd te worden. De volgende dag echter was het verdwenen en werd het opnieuw in de bosjes bij de bron in Capelou teruggevonden.

‘De boodschap was voor de gelovigen duidelijk:
Maria wilde bij de bron vereerd worden’

Boven de bron werd in 1153 een kapelletje gebouwd waar het beeldje een plaats kreeg en er werd rond de geboortedatum van Maria (8 september) een bedevaart gehouden naar de kapel en de bron. Aan het bronwater werd een genezende kracht
toegeschreven. Het kapelletje werd na enkele onver- klaarbare genezingen van zieke pelgrims en nadat het kapelletje ver- woest was in 1793, vervangen door een (kleine) kerk. Ook ligt Capelou op de pelgrimsroute naar Compostella en wordt zo al zonder eigen heilig-
heid, door pelgrims gefrequenteerd.

Ambulances
Tegenwoordig wordt er ieder jaar in september bij deze kerk in Capelou een bijeenkomst gehouden die grotendeels in de buitenlucht plaatsvindt. De bisschop van Périgueux komt dan pre- ken en vele hoogwaardigheidsbekleders uit de katholieke kerk zijn dan naast heel veel pelgrims ook aanwezig. Menig pelgrim heeft een handicap of is ziek en hoopt op genezing. Ze worden soms met ambulances aangevoerd. De andere komen vaak in bussen. De gelovigen geloven echt; het zijn geen toeristen. Er wordt een echte processie gehouden op het terrein rond de kerk waar ook de Tien Statiën zijn uitgebeeld.
Het hele spektakel maakt vergeleken met Lourdes een veel authentiekere indruk. De gênante overweldigende commercie die je bij een bezoek aan Lourdes ziet, is hier ver te zoeken.

 

Kerkdienst
Ons huis lag schuin tegenover de kerk. De vorige bewoners (mede-LOTgenoten dus) hadden jaren dienst gedaan als sleutelbewaarder van de kerk. Dat hield in: ’s ochtends de kerk open doen, twee elektrische kaarsjes aandoen, een bij een beeld van Maria en een op het altaar en ’s avonds alles weer uitdoen en de kerk afsluiten. Een korte tijd na onze komst werd ons gevraagd of wij dat ook niet zouden willen doen.
Naast de kerk woonde weliswaar de oude Christine, diep gelovig, maar die had ze – zacht gezegd – niet alle vijf meer op een rijtje zodat men haar de sleutels niet toevertrouwde. Wij zijn niet katholiek en hebben dat netjes gemeld. Dat was geen probleem.
Er moest wel een kennismakingsbijeenkomst komen met de pastoor van Belvès, maar dat leverde ook geen problemen op.
Aardige man en ooit missionaris in Zuid-Amerika. Zo werden wij sleutelbewaarder.
De kerk werd iedere dag wel bezocht door een of meerdere mensen en soms moest ik als een echte Fransman roepen On va fermer om de laatste biddende bezoekers uit de kerk te
krijgen. Ook werd er heel vaak door de bezoekers uit de bron onder de kerk water meegenomen in plastic flessen. Buurvrouw Christine had geen aansluiting op de watervoorziening van watermaatschappij Sogédo en gebruikte al haar hele leven het water uit de bron, dat ze met een plastic slang aftapte richting haar huis.

Water niet geschikt voor consumptie?
Waarom we achterdochtig waren of werden over de kwaliteit van het bronwater weet ik niet meer, maar op een gegeven moment hebben we het water laten testen. Dat kon je laten doen bij de apotheek in Belvès voor zegge: tachtig euro. Na een week kregen we het rapport. Er werd sterk afgeraden het water te drinken. Er zaten te veel streptokokken in het water, waarschijnlijk het gevolg van dierlijke ontlasting. Je kon er forse buikproblemen van krijgen. Natuurlijk hebben we de verant- woordelijke eigenaren van de kerk en de bron gewaarschuwd en ze het rapport gegeven. Er heeft daarna ook drie weken een briefje bij de bron gehangen met de mededeling dat het water niet geschikt was voor consumptie. Toen was het briefje opeens weg en is – voor zo lang wij daar nog woonden – niet meer
teruggekomen.
Ik denk dat de druk om het genezende water te kunnen blijven gebruiken te groot was. Buurvrouw Christine heeft nooit tekenen van buikproblemen gegeven. Misschien was ze door jarenlang gebruik resistent tegen streptokokken… of anders is hier ook
weer sprake van een klein wonder. •

Verwante berichten