Mijn tandarts en de wijde grote wereld.

Door: Gerard D’Olivat

Mijn kies brak af en dan moet je naar de tandarts. Die heb ik al zolang ik hier woon 17 jaar en daar ben je aan gewend. Maar dan wordt alles anders. Of ik bezwaar had tegen een ‘vervanger’?
Ik niet. ‘Niets voor de eeuwigheid’ en ik heb het volste vertrouwen in ‘mijn’ groepspraktijk. Opeens had ik dus een jonge tandarts van 25 jaar!
Vincent Brun heet hij. Ik vind dat wel grappig zo’n jong kind en dan klets je maar wat af. Een nieuwe kroon, ach ja da’s de wereld niet. Maar je bent zo een paar uur verder. Zo kun je rustig terwijl hij met van alles en nog wat bezig is eens kijken naar het scherm naast je waarop je ‘patiëntengegevens’ staan. Je kunt precies zien wanneer je er was en wat er zoal gedaan is. Da’s toch een hoop zo in al die jaren. Onderwijl kun je dan wat converseren.
Dan leer je toch heel wat van je tandarts. Hij woont in Coubon, nog bij zijn ouders maar hij is op school gegaan op het Lycee in Santiago de Compostella. Een internationale school en daarna in Lyon naar de tandartsenopleiding en in het kader van het Erasmus uitwisselingsprogramma heeft hij een paar maanden in Edinburg doorgebracht. Kan nu niet meer door de Brexit. Maar hij wist van een studiegenoot daar dat de tandartsen in Nederland erg duur zijn.
En terwijl ik daar zo op die ‘ligstoel’ een beetje weg lig te soezen bij zo’n zenuwbehandeling en intussen naar mijn dossier kijk, realiseer ik me opeens dat ik ook in die ‘stoel’ lag op 7 januari 2015. Klopt! Ik kan de datum controleren.
Wat toen modern was, was dat je dan naar een tv scherm kon kijken boven je hoofd. Dat werd toen als ‘afleidend’ beschouwd. Maar ja wat ik daar op zag op die dag waren de eerste ‘live direct’ beelden van de aanslag op de redactie van Charly Hebdo.
De agent die zomaar op straat werd neergeschoten. Afijn het was een heel gedoe en de hele wereld stond op zijn kop. Nou dat was wel afleidend daar niet van. Het veranderde de Franse wereld eigenlijk tot op de dag van vandaag.
Dus toen Vincent mijn ‘provisoire’ af had geboetseerd kregen we een gesprekje over die dag. Hij wist het ook nog. Hij was bezig met een practicum als eerstejaars en alles werd stilgelegd en iedereen ging naar huis. We kregen het over dat soort data, die in je geheugen gegrift staan en hij vroeg me spontaan of ik me nog herinnerde waar ik was op 9-11. Ik wist dat nog precies, maar hij niet. Ja zei hij, ik was toen 6 jaar oud en ik herinner het me echt niet.
Dan weet je dat je echt een jonge tandarts hebt! Volgende keer maar eens over de bedevaartroute naar Santiago met hem van gedachte wisselen. Dat is van vóór ons beider tijd. Toen schreef hij een ontheffing voor me uit voor de ‘couvrefeu’ (avondklok), want volgend week plaatst hij de kroon om 19.00 ‘s avonds en dan moet je dat bij controle kunnen laten zien dat er ‘een dwingende reden’ is.
Een mooi document om te bewaren. Zo heeft iedere tijd en zelfs de kronen in mijn gebit, zijn eigen ‘landmarks.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf hier je reactie
Vul hier je naam in

Vorig artikelUitgezaaid
Volgend artikelAngel de schapenboer

Verwante berichten