Hoe leuk kan het zijn? (avondmarkten)

Het was 8 augustus 2019 en zijn we naar de “Lot of Saveurs” geweest in Calamane. Daar was een avond-eet-markt oftewel een marché gourmand.
Geen bekenden gezien, alhoewel … een Engels echtpaar die we wel eens tegen zijn gekomen en die daar in de buurt woont.
We waren er vrij vroeg, 18.30 uur en alle tafels waren nog leeg. Dus we kozen een tafeltje van 6 op het einde van de rij en aan het begin van de markt.
Eerst maar eens kijken wat het aanbod was: 4 biertjes van de tap; 2 wijnboertjes; 2 eendenboertjes; bakker die ook lekkere taartjes en “amandines” (amandelstengel met merenque) bij zich had; bio-ijs; macarons (hele mooie); salade boertje met een mooi vinaigrette; boertje met lamsvlees. Ik nam een biertje van de tap en Berdien een fles bio witte wijn. De laatste niet goedkoop, maar dat waren we wel gewend als je een lekkere witte wijn koopt.
Terug aan onze tafel begint het al aardig vol te lopen.
Er liepen 2 dames langs en ze vroegen of ze bij ons mochten zitten. Geen probleem, normaal gaan we met onze gasten, of buren, of vrienden, of allemaal, maar nu waren we alleen en klaar voor een nieuw Frans contact. Ondertussen was door plaatsgebrek links van mij een echtpaar op de stenen rand van het bruggetje gaan zitten, met hun wijntjes op de muur en bord in de hand. Ik heb daar een foto van gemaakt. De dame zag het en vertelde het aan haar partner. De dames hadden een frisje en een kant-en-klaar stokbroodje gekocht en al gauw kwamen papieren op tafel en werd er hevig gediscussieerd.
Berdien vroeg of ze een evenement aan het organiseren waren. Jaha, hoe weet je dat? Dat was nogal duidelijk. Maar goed, we hebben ze maar met rust gelaten maar kregen nog wel even de folder aangereikt van het dorpsfeest in Gigouzac van augustus. Op een gegeven moment worden de papieren ingepakt, het broodje was op en het laatste slokje werd naar binnen gegooid en vertrokken de dames. À bientôt werd er nog geroepen en we zaten weer met ons tweetjes.
Maar niet lang, het echtpaar op de rand van de brug grepen hun kans en kwamen bij ons zitten. Waren we weer met ons viertjes. Zij komt uit Spanje en hij uit Duitsland en hadden samen in Zuid Spanje een crêche en waren naar het noorden getrokken om het Franse land te ontdekken. We raakten al gauw aan de praat: in het Duits, Frans en Engels door elkaar en het klikte gelijk.
Even later kwam er een Frans echtpaar aanzitten, die nét onder Parijs wonen. Ook zij werden in de gesprekken meegezogen en al snel ging de fles van links naar rechts en van voren naar achteren. Bijhalen was voor niemand een probleem en al snel stond het muurtje met een aantal lege flessen het tafeltje van de 6 internationale gasten in de gaten te houden. Arne, de Spaans-Duitser ging vlees halen om te barbecuen, het bleef gezellig. Na een kwartiertje kwam hij terug en had voor iedereen 2 lamskoteletten meegenomen. Berdien pakte haar pot ravigotte saus uit de koeltas en vol bewondering ging die ook de tafel rond en en was al snel leeg. Toen pakte ik 2 potjes met de lekkerste kruidenboter en iedereen zat te smullen en te smikkelen. O, o , o wat was het gezellig. Op het laatst nog 2 stokbroodjes gehaald met 2 amandines, maar omdat het afgelopen was (we waren de laatste gasten) kregen we er nog 3 amandines gratis bij!
Ik heb Arne nog de foto ge-appt van toen hij en zijn vrouw op het bruggetje zaten en adressen werden uitgewisseld. Dat gebeurt wel vaker, een tweede contact komt nauwelijks voor, maar je weet het maar nooit.
Later vertelde we dit verhaal aan een bekende lotgenoot en die begon te grinniken, die mensen waren bij hem te gast geweest!
Wat een verhaal hè beste vrienden, maar zo zie je als je eens een keer naar een andere, onbekende avondmarkt gaat, je nooit weet wie je tegen het lijf loopt.
Geniet van alles, de vrijheid, de regio, de vakantie, je gasten, familie, de zon en zorg voor afstand !!
Tot kijk, Vincent
Vorig artikelTwee kampen…
Volgend artikelSamen koken in Frankrijk

Verwante berichten

Verhaaltje over paddestoelen (Asjha vd Akker)

Er zwaait een oude vrouw in regenjas naar ons, maar ik herken haar niet. Als we dichterbij komen zie ik dat het onze buurvrouw...

Even…

  In La France Profonde is er in elk geval één Nederlands woord waar geen vertaling voor bestaat en dat is ‘even’. Er gaat hier...

De Franse kus

De eerste keer dat ik in aanraking kwam met de Zuid-Europese zoen-gewoonte was toen ik in het Utrechts volwassenenonderwijs een klasje met Engels-lerenden had....

Eten (deel 1 en 2)

Eten (deel 1) – verhaaltje voor de woensdag van www.ankescript.com In het land waar het goed eten is, wordt er over weinig zoveel gepraat als over...