Heeft uw huis een ‘ziel’?

Het is 1950 en ik neem u mee naar ‘de ziel’ van ‘Chambetou’, onze boerderij.
Een arme boel, een varken, drie koeien, wat kippen en konijnen. Een zwaar leven voor de boeren, de Solvignons, waarin niets weggegooid werd en kleren werden gedragen tot ze op de draad versleten waren.
Maar na de oorlog en de Marshallhulp komt ‘de vooruitgang’ zelfs in het achterland van de Auvergne . De akkers worden samengevoegd, de paarden verdwijnen en maken plaats voor de tractor. Aan Chambetou wordt een nieuw woongedeelte vastgebouwd met een haard, een lemen vloer, een waterleiding met een fonteintje. In sanitair is niet voorzien, maar daar schijnt in die tijd niemand om te geven.
En als ‘de vooruitgang’ door de kieren naar binnen komt, kun je ook je dromen gaan waarmaken. Na rijp beraad werd door de Solvignons besloten om een buffetkast aan te schaffen. Wat vroeger alleen maar voor welgestelde boeren was weggelegd, kwam door de opkomende meubelindustrie opeens in het bereik van André en zijn vrouw.
Ze zullen er wel maanden over gedubd hebben. Maar toen de oogsten die zomer goed waren hakten ze de knoop door. Zoiets doe je maar één keer in je leven, zullen ze wel tegen elkaar gezegd hebben om zich moed in te spreken om zo’n groot bedrag voor zichzelf te verantwoorden. En dan komt de buffetkast.
Het dorp liep uit en de buren zijn vast jaloers geweest, want nijd en afgunst begint vaak met het bezit van een ander. Met vereende krachten werd de kast de woonkeuken ingedragen.

De glazen deuren werden op hun plek gehangen, de laden open en dicht geschoven en het ontwerp, een hardhouten imitatie Henry II, bewonderd.
Toen alles uitgebreid bediscussieerd was, werd er een ‘ballon’ gedronken en zou het pronkstuk wel even op zijn plek naast de haard tegen de muur worden geschoven.
Tja, maar ‘wie bezit vergaart, vergaart smarten’ En dat was bij de buffetkast van André al niet anders. Van boven liep de muur wat toe en naar achter was ’t hetzelfde liedje. Om het kort samen te vatten, de kast paste niet!Ik was er niet bij en kan slechts gissen naar de gemoedstoestand van André en zijn vrouw. Misschien hebben ze gevloekt en heeft zij hem allerlei verwijten naar het hoofd geslingerd.
In ieder geval moet het een oefening in nederigheid geweest zijn. Goede raad was duur en niemand durfde denk ik voor te stellen dat ‘de zaag’ er dan maar in moest.
Maar dat was natuurlijk nou precies wat er wel moest gebeuren. Ze zullen er wel een nacht over geslapen hebben en iemand zal uiteindelijk wel de knoop doorgehakt hebben.
Met de moed der wanhoop zal André wel de botte handzaag uit de stal hebben gehaald en handenwringend de zaagsnee in de kroonlijst van ‘Henry II’ hebben gezet.
Het moet een heidens karwei geweest zijn. Aan beide kanten zijn er stukken uitgezaagd en in de stuclaag van de muur gehakt, totdat de kast uiteindelijk paste.
Daar stond hij dan op de lemen vloer tegen de muur. Eigenlijk zie je er niet zoveel van als je het niet weet. Maar, dat gold natuurlijk niet voor André en zijn vrouw.
Net als een krasje op uw nieuwe auto, wat verder niemand ziet, is dat natuurlijk juist het enige dat u wel ziet….
De kast is natuurlijk nooit meer van zijn plaats gekomen en stond daar ingehakt en wel nog steeds op de verlaten en vervallen boerderij toen wij Chambetou in 2001 kochten. De woonkeuken, de lemen vloer, de evier en de Henry II, half ingebouwd in de muur, als een eeuwige oefening in nederigheid.
En hoewel ik een hekel hebben aan dat soort ‘grootmoederstijd’ kasten pieker ik er nog niet over om dat ‘pronkstuk’ te slopen…. want ja, je zal maar aan de ziel van je huis komen.

Verwante berichten