‘A la campagne’, mijn leven in Frankrijk, prachtig boek met columns, verhalen, interviews!

 

De postbode geeft je een hand als hij ’s morgens de post komt brengen. En met de buurvrouw wissel je twee zoenen uit in plaats van drie, zoals in eigen land. Kleine verschillen in het dagelijks leven tussen Frankrijk en Nederland. Er zijn er meer. Men gaat hier niet alleen later aan tafel ’s avonds, maar kruipt ook vroeger onder de wol. En men is goed in het voorspellen van het weer. Een bejaarde dorpsgenoot zei ooit tegen de schrijver: ‘Morgenmiddag om vier uur gaat het regenen.’ En jawel, de volgende dag bleef het droog tot vier uur; daarna kwam het met bakken uit de hemel.

Rob Scherjon en zijn vrouw Willy Beijnink verruilden in 2001 hun appartement in het centrum van Rotterdam voor een voormalige timmermanswoning in een klein dorp in het natuurpark de Morvan in Frankrijk (Bourgondië). Daar pakte Rob zijn oude beroep weer op: dat van journalist. Hij schreef columns over het leven in een klein dorp in Frankrijk en interviewde streekgenoten, zowel Fransen als Nederlanders. Als er berichten komen over de komst van twee (!) kleinkinderen komen Rob en Wil voor een moeilijke beslissing te staan: moeten we in Frankrijk blijven wonen of na 12 jaar terugkeren naar Nederland?

Rob Scherjon (Amsterdam, 1938) debuteerde in 1991 met de misdaadroman Het Japanse medicijn. Hij schreef daarna nog een zevental boeken, waaronder Geld maakt gelukkig, Het litteken en Cold Case.

 

Uit: a la campagne

‘Kurk of schroefdop, dat is de kwestie’

 

Moet een fles wijn afgesloten worden met een kurk of mag er ook een schroefdop op? Deze vraag houdt de gemoederen bezig in de wijnstreken van Bourgondië sinds er onlangs een wijnproeverij werd gehouden in Chalon-sur-Saoꞈne. De proeverij was georganiseerd door de vereniging Femmes et Vins de Bourgogne. De deelnemende dames kregen glazen wijn van verschillende jaargangen voorgezet uit flessen die afgesloten waren geweest met een kurk dan wel met een capsule (schroefdop). Het was een blinde proeverij, dus niemand kende de herkomst van de wijnen.

Unaniem kozen de dames voor de wijnen afkomstig uit flessen met een schroefdop. Men vond de wijn frisser van smaak en beter van kwaliteit. Reden voor Nadine Gublin, oenologe (wijnkenner), te verklaren: ‘Een opmerkelijke uitkomst, temeer omdat het gebruik van de capsule in Frankrijk vrij recent is. Bij kurk, ook van goede kwaliteit, bestaat er altijd kans op een muffe smaak of geur.’

Madame Gublin sprak zich duidelijk uit voor het gebruik van de schroefdop. Bovendien, zo voegde deze deskundige eraan toe, is het tegenwoordig moeilijk kurk van goede kwaliteit te vinden.

Betekent dit dat we binnenkort in de supermarkt wijnen van topkwaliteit zullen vinden in flessen met een schroefdop? De kans is klein. Wijnflessen afgesloten met een kurk zijn onderdeel van een lange traditie en de kurk is, al dan niet terecht, het synoniem voor kwaliteit. Dat zal voorlopig nog wel zo blijven, tenminste in Frankrijk waar het gebruik van de schroefdop nog in de kinderschoenen staat.

In Nieuw-Zeeland wordt 70 procent van de wijnen aangeboden in flessen met een capsule, in Australië is dat 55 procent, in Zwitserland 40 procent. Ik moet bekennen, het is even wennen, Het openen van een fles met een kurkentrekker is een ritueel dat ik niet graag zou missen. Het liefst gebruik ik zo’n kurkentrekker met een hefboom, zoals je ook vaak ziet bij obers in een restaurant. Er zit een mesje aan, waarmee je het plastic omhulsel van de hals kunt lossnijden. Dan volgt het indraaien van de schroef, gevolgd door de zachte plop waarmee de kurk de fles verlaat. Daarna komt het mooiste geluid: het klokken van de wijn bij het uitschenken van de fles.

Het krakend losdraaien van een aluminium dop is heel wat prozaïscher. Het is alsof je een fles slaolie openmaakt. Daar staat tegenover dat de ‘muffe smaak en geur’ waarover Madame Gublin sprak mij bekend voorkomt. De oorzaak is meestal dat de fles niet goed afgesloten is geweest bij het bewaren. Er is zuurstof bij de wijn gekomen en dat is funest. Helaas moet je dan vaststellen dat de wijn, die jaren heeft liggen rijpen in de kelder, ‘kurk’ heeft. Vooral met dorstige gasten aan tafel, die geduldig hebben zitten wachten, is dit een teleurstelling.

‘Ik haal wel even een nieuwe fles,’ probeer je je gezicht te redden.

Dus toch maar de schroefdop? Ach, misschien heeft de volgende generatie daar minder moeite mee. Het mooiste geluid, het klokken van de wijn bij het inschenken van de glazen, blijft immers gewoon bestaan.

Uitgave: Uitgeverij Aspekt, prijs 18,95 euro

Verwante berichten